ការសិក្សារយៈពេល១០ឆ្នាំនេះបានរកឃើញថា ចំនួនអ្នកដែលបានធ្វើសកម្មភាពរាំទំនងជាស្លាប់ដោយសារជំងឺបេះ ដូងនេះតិចជាងអ្នកដែលមិនបានធ្វើសកម្មភាពរាំ ឬធ្វើសកម្មភាពរាំយ៉ាងកម្រ។ អ្នកស្រាវជ្រាវគិតថា កត្ដារួមគ្នារវាងការហាត់ប្រាណដោយការរាំ ជាមួយនឹងការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នាក្នុងសង្គម គឺជាគន្លឹះសំខាន់។
បណ្ឌិតសាស្ដ្រាចារ្យ Dafina Merom ពីសកលវិទ្យាល័យក្រុងស៊ីដនីយ៍និយាយថា ប្រភេទចង្វាក់ ឬក៏ស្ទីលនៃការរាំមិនសំខាន់ឡើយ ព្រោះសកម្មភាពរាំជាលក្ខណៈមួយនៃការហាត់ប្រាណ ហើយថាការរាំកាន់តែច្រើន គឺមានប្រយោជន៍កាន់តែល្អដល់សុខភាព៕
0 comments:
Post a Comment